Türk gençliği içtiği antları unutmuş, gericiliği eleştirerek durdurabileceğini sanmış, sosyal medyada bir yere varmayan tartışmalara tutulmuş ve bu sosyal medya siyasetinin kısır döngüsü içerisinde kendisini bulmuştur.

Devletimize akın eden milyonlarca mülteciyi eleştirirken kendi ülkesini terk edip yurt dışında mülteci olmayı arzular hale gelmiştir. Karakteri yüksek Türk genci bu trajik durumu idrak edecek zekasını ve muhakemesini de yitirmiştir. Siyasetle ilgili olma sorumluluğunu yerine getirdiği için bu cümleleri üstüne alınmayacaklar olacaktır. Fakat sizin sorumluluğunuzu yerine getirişiniz yerine getirmeyenlerin açığını kapatmıyor, dolayısıyla bize düşen sorumluluk da artıyor.

Eğer biz bu büyük sorumluluğun bilincinde olmazsak siyasetle ilgili oluşumuz anlamsız kalıyor. Bu sorumluluk boş zamanlarımızda yerine getirilmeyi bekleyen bir iş değil; gerekirse günün tüm saatlerini, ömrümüzün her yılını meşgul edecek bir sorumluluktur. Öyle ki Türklüğün ve ilericiliğin yerini Orta Doğululuk ve gericilik almışsa bu sorumluluk artık bir vazife, hatta şeref meselesi haline gelmiştir.

Ne gibi bir göreve atılacağından ziyade konu gençliğin elini taşın altına koymasından çekinmesidir ve kendi sorumluluklarını işlevsiz siyasetçilere atfedip aradan çekilmesidir. Bu tarz bir çekingenliği olmayan insanlar bir araya gelmeli; tüm sorunlar ortaya yatırılıp gerçekçi çözümler bulunmalı, ardından da adım adım bu çözümler gerçekleştirilmelidir.

Ne yazık ki Türk gençliği güvendiği muhalefetin çürüklüğünü bile görememekte ve adeta muhalefeti, eleştirdikleri malum kitlenin iktidarı savunduğu gibi savunmakta. Her şeyden önce her yerden umut kesilmeli, birleşilmeli ve umut içimizde yaratılmalıdır. Ancak yapılacak olan her ne ise bu iş yasalar çerçevesinde yapılmalıdır.

Bununla birlikte nihai sorun Ak Parti hükumeti değildir. Sorun, bu hükumetin başa gelebilmesidir. Hükumet değişse de bu hükumeti getiren insanlar benzerlerini gelecekte getirecektir. Dolayısıyla değişmesi gereken şey hükumetten ziyade Türk Milleti'nin düşünce yapısıdır.

Eğer sorun temelden çözülmezse şu an yaşanılan sorunlar bir döngü halinde tekrar yaşanacaktır ki ülkemizin tarihinde bunu sık sık görmekteyiz. Şehirler arası yürümekle, kalplerle, kol sıvamakla bir memleket kurtarılamaz. Vaktiyle atalarının at koşturduğu yerlerde paşalarımız toplantılarda çay dağıtır hale gelmiş, milli bayramlarını hakkını vererek kutlamayan bir millet haline gelmişiz.

Bizim çağrımız bu gibi olayların farkında olup bunu kabullenemeyen, boş vaktinde değil tüm gün kendini bu düşüncelerde ve milli hislerin içerisinde bulan insanlaradır. Esas olan bu sorunlardan kurtulup yüce Türk Devleti'ni hak ettiği yere koymaktır.

Bu bahsi geçen yeterince iyi görmeyen ya da mükemmel bir gençlik değildir; bu standart olan, olması gereken gençliktir. Durumun farkında olan insanlar bile "Ne yapalım bu millet böyle!" demekten öteye gidemiyor. Bu millet şu an böyle olabilir, yanlış seçimler yapıp kendi kültüründen uzaklaşabilir; fakat bu milletin hâlâ 'o' millet olduğunu değiştirmez.

Bu pis katmanın kalkmasını dilemekle kalmak hiçbir şeye yaramayacak. Biz kendimizi geliştirip somut adımlar atmazsak, umudumuzu vizyon sahibi olmayan bazı siyasilere yükleyip onlardan çözüm beklersek bu durumda olmaya mahkûm oluruz. Her yerden ve herkesten umut kesilmeli, birleşilmeli ve umut içerimizde yaratılmalıdır.

Bu çağrı baktığı hiçbir siyasi hareketi ideal görmeyen, kusursuzu arzulayan insanlar içindir — bu çağrı kusursuzu ortaya koyacak insanlar içindir. Ve bizim için esas olan, yine bu topraklardan, yine kimsenin beklemediği emsal işler çıkarmaktır. Bu vazifede muhtaç olduğumuz güç, damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.